+++ บ่นนิดส์ ++
*Test ของมหิดลกะเตรียมฯโค-ตะ-ระ ยากเลยอ่ะ
*ขอบคุณพี่มัทกะเจ๊ที่เปนห่วง เค้าทำได้อยู่แล้ว ตอนเข้าไปมือสั่นมากเลย ไม่คิดว่าทางนู้นจะอัดวิดีโอด้วย สะใจชะมัด พวกไม่อยากเหนคนอื่นได้ดีเนี่ย
*ขอบคุณป๊า ม๊า และก้อบุ๊คมากนะคะ รักทุกคนมากๆเลย (ออกแนว พี่เบิร์ดรักทุกคน 55+)
*ขอบคุณพี่สาว ที่ไม่คอยอยู่รบกวนเวลาร่างภาพ ไม่งั้นคงหูแฉะแน่ๆ
*ขอบคุณแน็ต ขอบคุณอะไรหลายๆอย่างที่ทำให้เรา เรารักแกว่ะแน็ต
*ขอบคุณไลท์ เอล ลุค ที่ทำให้บัวโดนด่านะคะ เซ็ง เครียด กินแอปเปิ้ล 55+
*ขอบคุณพี่ที่ร้านถ่าย PURIKURA นะคะ ที่ไม่รำคาญพวกเราทั้ง 9 ที่ไปวุ่นวายในร้าน
*โชคดี แฮปปี้ล่ะกัน วันที่ 5 ปิดมาบุญครองเลี้ยง (เว่อร์ไป) พูดเล่นนะ อย่าเอาจริงล่ะ *ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนน้า บัวก้อเพิ่งชอบโทโมะเข้าปีที่ 3 เหมือนกันค่ะ ยังไงก้อ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยน้า~~~

** การรอด้วยความเชื่อมั่นว่าเรายังมีผู้คนอีกมากมายที่พร้อมจะเป็นกำลังใจและสนับสนุนอยู่เสมอ เป็นความรู้สึกดีๆที่ไม่สามารถอธิบายได้จริงๆ แต่เมื่อวันหนึ่ง คนที่เคยบอกว่าจะรอเรา กลับทำเหมือนเราไม่มีตัวตน ปากก้อบอกเราเหมือนเดิม ว่าจะรอเสมอ เราสำคัญที่สุด ทั้งๆที่ให้ความสำคัญกับคนที่เข้ามาที่หลังมากกว่า "เจ็บนะ" กับการไม่รักษาคำพูด**

# ทุกวันนี้เรายังนึกถึงคำพูดของโทโมะเสมอนะ ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่นึกถึง มันก้อทำให้รู้สึกเจ็บมากๆเลย "สักวันหนึ่งต้องมีคนรักผม ผมต้องทำให้ได้" เราคนหนึ่งไง ที่รักโทโมะและจะรักโทโมะไม่เปลี่ยนแปลง #